In een ideale wereld bestaat er geen armoede en sociale uitsluiting. De werkelijkheid is anders: armoede bestaat en is hardnekkig. Ze verdwijnt niet van vandaag op morgen. Toch moeten we ertegen blijven vechten. Hoe we dat aanpakken, wordt gekleurd door de manier waarop wij naar mensen kijken en hoe we willen dat de maatschappij met mensen – ook met mensen in armoede - omgaat. Armoede bestrijden vraagt een hertekening van de samenleving vanuit een duidelijke kijk op armoede.
Welstellende mensen vinden dat zij hun welstand verdienen omdat ze er zelf voor gezorgd hebben. Armen worden dus ook zelf verantwoordelijk geacht voor het niet hebben van die welstand. Wie zelf in armoede leeft, vindt dat niet hijzelf, maar vooral de samenleving daaraan schuld heeft. Dat verschil in visie bemoeilijkt de strijd tegen armoede.
Maar, armoede is geen individueel probleem. Het klopt niet dat armen alleen verantwoordelijk zijn voor hun situatie of slachtoffer zijn van tegenslag of ongeval. Armoede is een maatschappelijk probleem. De manier waarop onze samenleving is ingericht, ligt aan de basis van armoede en uitsluiting. Onze maatschappelijke structuren zijn ervoor verantwoordelijk dat niet iedereen meekan in het onderwijs, op de werkvloer, in de gezondheidszorg, op de huisvestingsmarkt. Daarom ijveren we voor een structurele aanpak van armoede die het probleem bij de wortel aanpakt. De samenleving is daarbij in de eerste plaats voorwerp van verandering, niet het individu. De kracht van het individu maar ook van het sociale weefsel zijn daarbij sterke hefbomen.
